1/7/2009 - İŞTE SONUM...

İŞTE SONUM…

Sokaktayım bomboş bir sokakta…

Üşüyorum yalnızlık rüzgârıyla.

Sevgisizlik rüzgârında boğuluyorum,

Sensizlik uçurumundan düşüyorum.

Sahipsiz kediler gibi,

Bir köşeye siniyorum…

Hep korktuğum o sesleri dahi

Büyük bir özlemle arıyorum.

İsteğimin hep bu olduğunu düşünüyordum,

Yanılıyormuşum… Her şeyi şimdi anlıyorum.

Öyle zor ki

Bu sessizliğe alışmak,

Soğuk rüzgârlara dayanmak…

Yalvaran bakışlarla bakarak insanlara,

Bir sözcüğe muhtaç

Ölüme yaklaşmak.

Ömrümün sonlarına yaklaştığımda,

Kaybettiklerim, kazandıklarım dediğimde;

Kaybettiğim buzul dağları,

Kazanamadığım güneşin sıcaklığı,

Kalbime saplanan büyük bir acı.

Her yer siyah, her yer karanlık.

Sadece küçük bir ışık…

O da bitiyor,

Ömrüm kısalıyor.

Sona yaklaşıyorum…

Hala arıyor

Gözlerim sizleri,

Kulaklarım sesleri;

Ama duyamıyorum,

Gittikçe üşüyorum.

Dayanacak halim kalmadı,

Gidiyorum…

Solmuş olan çiçeğim şimdi kuruyor

Ve kurumuş son yaprak şimdi düşüyor…

İstesem de duyamam artık sesleri.

Elveda yalnızlık

SENDEN AYRILIYORUM…