Belki çok acılar yaşadınız… Acılarınızın ne kadarı kendi seçimleriniz doğrultusunda yaşandı?

Evet, maalesef biz seçtik çoğu zaman yaptığımız yanlışları ve arkasından yaşadığımız acıları. Bazen sessiz kaldık giden bir sevgili ardından. Bazen de hakkımızı yemesine izin verdik etrafımızdaki suiistimalcilerin ve sonra oturup hayıflandık; her seferinde içten içe sinir harbi yaptık.

Üstelik kazanmış görünen zaten belli. Kendi kendimizle yaptık sinir harbini. Yani aslında kaybeden zannettiğimiz  hep biz olduk; suiistimalciler her zaman kazandıklarını zannettiler...

Oysa galibi yoktu bu savaşın. Onlar dünyada galip ve biz öbür dünyaya saklamışız sorularımızı, haklarımızı. Tamam, kabul ediyorum, bazı durumlar vardır, gerçekten kazanamayabilirsiniz; ama mücadele etmeden  vermek savaşı baştan  ne kadar mantıklı?

Soruyorum şimdi…

Seçme hakkınız varken, acılarınızı geri tepme hakkınız varken, bunu yapmamayı seçmediniz mi? Hepimiz yaptık… Hiç kimse, sütten çıkmış ak kaşık değil; ama bazıları var ki... Mücadele ettiler, güç yetiremediler karşı tarafa ve mağlup olmanın üzüntüsüyle; fakat mücadelenin de haklı gururuyla terk ettiler savaş meydanını. İşte o bazıları, hayatta hep iz bırakanlar. Şimdi onların eserlerini okuyoruz, onların eserleriyle konuşuyoruz, onların eserleriyle öğreniyoruz... Değil mi?

Peki! Ne farkınız vardı sizin onlardan? Birazcık cesaretiniz olsaydı,sizde aynı şekilde mücadele edebilseydiniz aslında karşınızda   kötülüğüyle küçücük kalmış düşmanlarınızla ... Herşey çok daha farklı olurdu değil mi? Ama isterdiniz biliyorum, hem de çok isterdiniz.

Bu cesaret denen şey,nemenem bir şey ki  insanın ömrüne bunca acıyı sığdırıyor. Korkularımız karşımızda kocaman bir canavar gibi üstümüze geliyor ve biz geri  geri savruluyoruz oradan oraya. Bize düşman olanlar, ki çoğu zaman en büyük düşmanımız nefsimizdir,bize düşman olanlar kötülükleriyle büyütmüşler cisimlerini, şişirmişler, üfledikçe üflemişler... Bir göz yanılması sonucu onları kocaman görüyor gözlerimiz. Hatta yıllarca devam ediyoruz öyle görmeye. Aslında düşmanımızın büyüklüğü sadece fos bir havadan ibaret…

Ah bir fark edebilsek!

Hiç bir zaman kötülükle büyüyemez insan, sadece küçülür; ufaldıkça ufalır, alçaldıkça alçalır. Etrafında alkışçıları vardır o kadar; ama duacıları hiçbir zaman yoktur ve asla da olmayacaktır. Kendilerini mahkûm eden onlar, bu kalabalığının bomboş gürültüsüne. Siz onlar gibi değilsiniz. Hiç olmadınız, olamazsınız… Denemeyin, sadece boşuna uğraşırsınız. Her an kulağınızda "Emin misin?" diyen bir ses, hatta bazen "Yapma! Dur!" diyen bir çığlık... Sol tarafınızdaki o ince bazen de keskin sızı...

Tüm bunlarla yaşayamazsınız. Siz ve biz; aslında hepimiz… Vicdanının fısıltısını duyabilen herkes… Düşmanımızın savaş taktiğini benimsersek, ondan ne farkımız kalır? Üstelik bu kadar küçük bir beynin ürettiği taktikler ne işimize yarar ki? Siz onların karşısında küçük gibi veya zayıf gibi görünüyor olabilirsiniz. Değilsiniz! Hiç olmadınız! Sadece kendinizi bir müddet öyle görmek istediniz...

Hadi kabul edelim; korktunuz onun fos büyüklüğünden. Saklandınız gizli sığınaklarınıza. Orası çok güvenli olabilir; huzur verebilir size. Rahatlık hissedebilirsiniz bir süre. Ama gözünüz hep boşlukta, kulağınız düşmanın ayak seslerini duyabilmek için kapıda ve kalbiniz ritmik ve hızlı bir çarpıntıda. Nefesiniz düzensiz ve her an şüphe duygusuyla kenetlenmişsiniz korkularınızın sizi bulmasına.

Nereye kadar?

(Devam edecek)